Çarkeyledim!

Oysa aşk ne büyük bir makamdı gözümde. Yürekler ortaya konulurdu. Öyle sanardım. Küçükken korkardım sanki. Öyle hatırlıyorum. Sonra dedim ki "Neyinden korkacam ki aşkın?" Sevdim. Olmadı... Aşk demek böyleymiş dedim. Sevince de olmazmış. Sonra sevildim... Olmadı. Saçmalıklar dizboyuydu. Ne oluyor dedim bana. Durmadan hayatımda aşklar yaşanıyor. Tabi bu aşk değildi. Bir tanesi vardı ki sadece aşktı. Karşılıklıydı... Deliceydi... Olmadı be kardeşim, o bile olmadı!

Sonra seversen kaybedersin gibisinden düşünceler uyandı bende. Sevmedim öyle herkesi. Herkese "hak ettiği" değeri verdim. Yok şimdi aşk meşk. Tabi ben öyle sanıyordum. Sevgiliye duyulan aşklar yok demeye başladım. Yüreğimdeki aşk sahnesine Adanaspor çıktı. "Nasıl sevmişim" dedim kendime. "Keşke bir kez sarılabilsem Adanaspora" dedim. Düşündüm... Beşerî olsaydı bu da biterdi diye düşündüm...

Düşündükçe ve sadakat duygusu bende geliştikçe Vatan aşkı uyanır oldu. Deli gibi sevdim... Uğruna ölürüm! Yaşarsam da onun için olur...

Şimdi ne sevgililer var yüreğimde, ne çekip gidenler. Ne üç, beş kuruşa deymeyecek insanlar...

"Birgün yüreğimin en derin köşelerinde, iki aşk uyanır. Biri Adanaspor'dur. Biri Vatan'dır!" demiştim...

Gördüğüm ilk ihanetten, yanlıştan, son ihanete, yanlışa kadar... Ve sonrasında da... Ben, bunlara çarkeyledim!